In deze rubriek deelt het KNRB-bestuur waar zij zich de afgelopen tijd mee bezig hebben gehouden. Deze week geeft AnneMarie Vos, Secretaris, een kijkje achter de schermen en vertelt zij over de recente ontwikkelingen en activiteiten binnen de KNRB.
Het is al weer even geleden dat ik weken op de Bosbaan vertoefde om met een groepje jonge, enthousiaste vrijwilligers de WK onder 23 in 2005 te organiseren. We begonnen met een klein clubje dat tijdens het toernooi uitgroeide tot een waar vrijwilligersleger uit heel roeiend Nederland. De wereldroeibond FISA was diep onder de indruk van al die vrijwilligers, ook nog eens omdat er zoveel vrouwen bij waren: “Wow, you are so young, so flexible and there are so many women!”
Tegenwoordig ben ik weer wat vaker op de Bosbaan en ben blij verrast hoeveel vrijwilligers van 20 jaar geleden nog steeds actief zijn binnen het Nederlandse roeien. Leden van het organisatiecomité, bestuursleden, juryleden en roeiers van weleer. Nu in hele andere rollen, maar nog steeds gegrepen door de roeisport. Het toont mijns inziens aan hoe sterk onze roeigemeenschap is. Als je eenmaal gegrepen bent door het roeien, dan loopt dat vaak als een rode draad door je leven.
Zelf had ik het geluk tijdens mijn jeugd dichtbij een roeiclub te wonen. Via de fameuze schoolroeiwedstrijden van Het Spaarne ben ik gaan wedstrijdroeien als junior, daarna als student en als master. Ook ben ik naast het roeien bestuurs- en vrijwilligerswerk op mijn roeiclub gaan doen. Gewoon omdat de sport, de sfeer en de sportiviteit mij veel plezier opleveren.
Precies dit lees ik ook terug als motivering van kandidaten bij de werving van vrijwilligers voor verschillende commissies in de afgelopen maanden, waaronder voor de tuchtcommissie en de commissie van beroep. Kandidaten die al jaren roeien of via hun kinderen zijn gaan roeien en graag hun expertise willen inzetten voor een sterke roeibond.
Dat is ook voor mij een reden geweest om mijn vinger op te steken toen er een nieuwe secretaris werd gezocht. Deze bestuursrol is onder andere eerste aanspreekpunt voor de algemeen directeur voor wat betreft personele en organisatorische zaken. Een rol die meer intern is gericht. De KNRB werkt toe naar een stabiele professionele organisatie en onderneemt allerlei initiatieven om dit te bereiken.
Zo zijn in de afgelopen periode de risico’s van het werken met zelfstandigen in kaart gebracht en geminimaliseerd. Ook is een functiehuis voor de topsportorganisatie opgezet, waarin alle functies zijn ingedeeld, en zijn de teksten van de arbeidsovereenkomsten geactualiseerd.
Een andere ontwikkeling is de invoering van de code voor gewenst gedrag per 1 mei 2025. De KNRB en haar lidverenigingen zetten zich in voor een integere en sociaal veilige roeisport en het tegengaan van grensoverschrijdend gedrag. De code voor gewenst gedrag vervangt de (verouderde) code ongewenste omgangsvormen. De lidverenigingen van de KNRB zijn verplicht deze code in te voeren op hun verenigingen, naast eventuele aanvullende gedragsregels. In de code staan onder meer basisregels, gedragscodes per doelgroep en te volgen routes als het niet goed gaat.
Begin mei is de campagne ‘Grens overschreden? Wat kan je doen?’ gelanceerd. De KNRB heeft twee video’s gemaakt over seksuele intimidatie in de roeisport – helaas komt dit nog veel voor. Doel hiervan is een bewustwordingscampagne te starten en deze vorm van grensoverschrijdend gedrag bespreekbaar te maken en terug te dringen op de verenigingen. De vertrouwenscontactpersonen van alle lidverenigingen zijn aangeschreven om het gesprek hierover aan te moedigen. Om er gezamenlijk voor te zorgen dat iedereen die roeit dat met veel plezier kan doen.
En dan zijn er ook nog onverwachte zaken. De KNRB blijkt eigenaar te zijn van een bijzondere beker: de Pineapple Cup, die Janus Ooms als eerste Nederlander in 1892 op de Henley Royal Regatta kreeg uitgereikt. Hij won het hoofdnummer in de heren skiff, de Diamond Sculls. En hoe fantastisch is het dat Melvin Twellaar dit jaar de Pineapple Cup na 133 jaar weer heeft gewonnen. Zijn exemplaar ziet er wel veel mooier uit. Het verguldsel van de beker uit 1892 is er in de loop der jaren afgepoetst, waardoor hij zijn gouden glans heeft verloren. Hij heeft veel cultuurhistorische waarde, wordt opgeknapt en gaat naar een museum.
Wil je reageren op deze blogpost? Mail dan naar [email protected].
